Pałac Książąt w Monako

Pałac Książąt jest prywatną rezydencją rządzącego księcia, ale apartamenty państwowe są udostępnione publicznie przez część roku.
Oryginalna twierdza i mury obronne zostały zbudowane przez Genueńczyków w 1215 roku. Przez wieki twierdza została przekształcona w jedną z najbardziej luksusowych rezydencji w stylu Ludwika XIV. Książę Honore II był odpowiedzialny za odzyskanie bogatych zbiorów sztuki, które zostały zlicytowane podczas Rewolucji Francuskiej, kiedy pałac został przekształcony w szpital dla włoskiej armii. Jednakże to księciu Rainierowi III przypisuje się przywrócenie pałacu do dawnej świetności i wspaniałego stanu, w którym można oglądać go do dziś.

I choć Bułgaria czy np. Chorwacja oferująca atrakcyjne i niedrogie kwatery (wystarczy zerknąć na takie serwisy jak Wakacje-HR.pl) posiada liczne, wyjątkowe zabytki, to z Pałacem Książąt Monako nie wiele z nich może się porównywać.

Począwszy od samej góry Galerii Herkulesa do samego dołu, głównego dziedzińca, poprowadzone są spektakularne marmurowe schody pochodzące z XIII wieku, zainspirowane podobnymi schodami znajdującymi się na zamku w Fontainebleau.
Ściany galerii są ozdobione freskami z mitologicznymi postaciami, których wykonanie przypisuje się Francesco Mazzucchelli’emu pochodzącemu z XVI wieku i genueńskiemu artyście Orazio Ferrari z XVII wieku. Freski w kaplicy Palatynu, w północnym końcu głównego dziedzińca, przedstawiają historię świętej Dewoty, patronki Księstwa Monako. Kaplica, wybudowana w 1665 roku, jest pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela.

Aby wejść do apartamentów państwowych, konieczne jest przejście przez Galerię Lustrzaną, która jest używana podczas wizyt królewskich i głów państw.

Dramatyczny efekt kolejnych luster tworzy obraz długiego rzędu pomieszczeń, imitacji Wersalu. Za pokojem luster czy też Galerie des Glaces, znajduje się wejście do Pokoju Czerwonego urządzonego w stylu Ludwika XV z dziełami flamandzkiego malarza Jana Brueghela i Mignarda i Charlesa Le Bruna.

Dalej znajduje się sala York, nazwana tak ze względu na fakt, iż Książę Yorku, brat króla Anglii Jerzego III, który przebywał na statku niedaleko Monako, kiedy zachorował, został przeniesiony do tego pokoju i zmarł tam w 1787 roku. Pomimo ponurej historii, sam pokój posiada piękne freski, zdobiące go, prezentujące cztery pory roku i są dziełem artysty Genovese Gregorio de Ferrari.
Stół z marmurowej mozaiki postawiony w centrum tej sali jest wykorzystywany do podpisywania oficjalnych dokumentów.

Następny apartament państwowy to sypialnia Ludwika XV zwana Pokojem Żółtym, który jest wyposażony w meble z epoki i gobeliny. W pokoju znajduje się także portret księżniczki Louise-Hippolyte znanego malarza Jean Baptiste van Loo.
Kolejne pokoje odznaczają się urodą i ich charakterystycznym użytkowaniem. Pokój Oficerski jest wykorzystywany przez Urząd Protokołu i wita gości oficjalnych przyjęć. Wychodzi on na Niebieski Pokój, który jest używany do oficjalnych przyjęć. Ten otrzymał swoją nazwę, ze względu na ściany wyłożone niebieskim jedwabnym brokatem.
Wspaniały Pokój Tronowy, gdzie odbywają się wszystkie oficjalne uroczystości, takie jak zaprzysiężenie wysokich rangą urzędników państwowych, czy niektóre przyjęcia państwowe. Jego cudowne sufitowe i ścienne freski namalowane przez Orazio Ferrari prezentują kapitulację Aleksandra Wielkiego, znaki zodiaku, tradycyjne motywy dla pałacowych fresków włoskich.

Tron stoi pod czerwonym, jedwabnym baldachim, zwieńczonym koroną królewską. Nad tronem jest herb Grimaldi i motto: Deo Juvante, z Bożą pomocą. Jego podłogi, jak wszystkie podłogi w mieszkaniach państwowych, są wykonane z marmuru Carrera.

Pokój Mazarin ozdobiony jest najlepszą włoską stolarką, wykonaną przez włoskich artystów, która została wniesiona przez kardynała Mazarina.

Dalej znajduje się sypialnia Ludwika XII, która związana jest ze znanym duchownym, kardynałem Roncalli, późniejszym papieżem Janem XXIII, który przebywał tu, kiedy odwiedził Monako.
Obok tego pokoju jest przedpokój Matignon świadectwo innego arystokratycznego sojuszu, który powstał przez małżeństwo księżniczki Louise-Hippolyte i Jacques Francois Leonor de Goyon, Pana Matignon, w 1715 roku.
Ostatnim apartamentem jest Sala Państwowa, która łączy południowe i wschodnie skrzydło pałacu i prowadzi do jadalni i prywatnych mieszkań rodziny królewskiej.

W 2016 roku Apartamenty Państwowe będą udostępnione od 26 marca do 16 października.
Koszt biletów:
– dorośli – 8EUR
– dzieci (8- 14 lat), uczniowie – 4EUR